توسط بهپور ریاحی پور

 مرکز تحقیقات ژنوم

ویرایش

‌ذخیره PDFچاپ نوشته

بیماری پمپه یک اختلال ژنتیکی نادراست که در آن بدن توانایی شکستن قندهای پیچیده (گلیکوژن) را ندارد که بروی بافت ها و ارگان ها مخصوصا عضلات اثر دارد.

این بیماری نتیجه کمبود نقص یک آنزیم به نام گلوکوزیداز اسید آلفا که قندهای پیچیده را در بدن می شکند، می باشد. موتاسیون در ژن GAA که در روند شکستن گلیکوژن نقش دارد باعث این اختلال می گردد.

این بیماری به سه دسته تقسیم می شود:

نشانه های کلاسیک این بیماری در نوزادان چندماه بعد از تولد بروز پیدا می کند.

نشانه های غیرکلاسیک در حدود یک سالگی بروز می کند.

نشانه های دیررس در زندگی کودک یا حتی در سنین نوجوانی یا بزرگسالی ظاهر می شود.

چه کسانی درگیر بیماری پمپه می شوند:

از آنجایی که این یک بیماری ژنتیکی می باشد، فردی که درگیر این بیماری می شود از والدین خود به ارث می برد. این بسیار متداول است که والدین هیچ علامت ونشانه ای را بروز ندهند.  

این بیماری بسیار نادر است . در ایالت متحده امریکا یک نفر از هر 40000 نفر با این بیماری درگیر می شود و شیوع آن بین همه ی گروه های نژادی یکسان است.

علائم و علت ها

نشانه ها می تواند متفاوت باشد بسته به اینکه بیماری در چه سنی خود را بروز دهد. در نوزادان علائم کلاسیک شامل ضعف عضلات، افزایش اندازه کبد، کاهش وزن و عدم افزایش وزن و رشد با سرعت مورد انتظار، تنفس مشکل دار، مشکلات تغذیه ای، عفونت در سیستم تنفسی، مشکلات شنوایی و علایم غیرکلاسیک شامل تاخیر در مهارت های غیرحرکتی مانند چرخیدن و نشستن، ضعف تدریجی عضلات، افزایش غیرطبیعی اندازه قلب ، تنفس مشکل دار می باشد.

علائمی که در افراد بالغ گزارش شده است:

ضعف تدریجی در پاها و تنه ، مشکلات تنفسی، قلب بزرگ شده ، به سختی راه رفتن، درد عضله در مناطق وسیعی از بدن. از دست دادن توانایی ورزش کردن، اغلب زمین خوردن، عفونت های متداول ریوی، سردردهای صبحگاهی، خستگی در طول روز. از دست دادن وزن بدن، مشکلات بلع، ضربان نامنظم قلبی، مشکلات شنوایی. سطوح افزایش یافته کراتین کیناز(CK) آنزیمی که به عملکرد بدن بسیار کمک می کند و باعث بهبود سطح انرژی به سلول ها می شود.

تشخیص و آزمایشات

نمونه خون از فرد گرفته می شود و آنزیم ذکر شده مورد ارزیابی قرار می گیرد. همچنین تست های تنفسی برای اندازه گیری ظرفیت ریه ها و الکترومیوگرافی. (آزمایشی که اندازه گیری می کند آیا عضلات به خوبی کار می کنند یا نه؟). سپس تایید نتایج با استفاده از تست DNA انجام می گردد.

همچنین گرفتن سابقه و تاریخچه خانوادگی کامل بیمار، تست های تنفسی برای اندازه گیری ظرفیت ریه ها، الکترومیوگرافی و MRI، بررسی ضربان قلب با استفاده از X-ray ، الکتروکاردیوگرام و اکوکاردیوگرام، مطالعه و بررسی وضعیت خواب فرد بسیار با اهمیت است.

تشخیص پیش از تولد برای مادران با ریسک انتقال این بیماری انجام می شود.

مدیریت بیماری و درمان

درمان جایگزیمی آنزیمی(ERT ) یک درمان ثابت شده برای همه بیماران پمپه می باشد. داروی گلوکوزیداز آلفا دارویی است که به صورت داخل رگی تزریق می گردد. این آنزیم با روش مهندسی ژنتیک تولید شده است. که به صورت طبیعی مانند آنزیم گلوکوزیدار اسید آلفا عمل می کند.

تیم متخصص (پزشکان قلب و دستگاه تنفسی، نورولوژیست ها و غیره) می توانند علائم و نشانه های فرد را کنترل کنند و مراقبت های حمایت کننده ای برای بیماران پمپه درنظر بگیرند.

بدون درمان، نوزادان با بیماری پمپه فوت خواهند کرد. بسیاری از افراد با بیماری پمپه دارای مشکلات تنفسی، قلبی و تقریبا همه با ضعف عضلانی درگیر می شوند. بیشتر افراد مجبور به استفاده از کپسول اکسیژن و ویلچیر می شوند.

پیشگیری

به دلیل اینکه این بیماری ژنتیکی می باشد نمی توان آن را به طور کامل پیشگیری نمود. فقط می توان با درمان های حمایتی، علائم آن را کنترل کرد.

بیماران با هر کدام از انواع بیماری پمپه با تشخیص به موقع می توانند زندگی طولانی تری داشته باشند. بنابراین، همه انواع این بیماری اغلب کشنده می باشد. بیماران درگیر با نوع شروع زودرس دوران نوزادی غیرکلاسیک ممکن است تا دوران اولیه کودکی زنده بمانن. بچه هایی با نوع شروع دیر رس بیماری می توانند طولانی تر زنده بمانند و پیشرفت بیماری بسیار آهسته پیش رود.

تهیه و ترجمه توسط : خانم شراره سلمانی زاده ( آزمایشگاه ژنتیک پزشکی ژنوم اصفهان – مرکز تحقیقات سلولی، مولکولی و ژنتیک ژنوم اصفهان ).

 توسط بهپور ریاحی پور

 ژنتیک

ویرایش

‌ذخیره PDFچاپ نوشته

پیبالدیسم یک بیماری ژنتیکی است که معمولا در بدو تولد مشخص می شود، که در آن یک تکه بدون رنگدانه یا سفید در پوست یا مو مشاهده  می شود. در افراد مبتلا به پیبالدیسم، سلولهایی که رنگ چشم، پوست و مو را تعیین می کنند در نواحی معینی وجود ندارند.

این سلولها ملانوسیت نامیده می شوند. در 90 درصد موارد، ناحیه ی پیبالدیسم به صورت تکه ای موهای سفید نزدیک پیشانی به نام forelock مشاهده می شود. برخی از افراد ممکن است ناحیه ای از پوست یا موهای فاقد رنگدانه در مژه ها، ابروها و پوست داشته باشند.

پیبالدیسم چیست؟

پیبالدیسم از طریق یک سری جهش های ژنتیکی که بر تولید ملانین تاثیرگذار است، ایجاد می شود. پیبالدیسم نوعی بیماری ژنتیکی اتوزومال غالب می باشد. به این معنی که فرد مبتلا به پیبالدیسم به میزان 50 درصد، بیماری را به فرزندان خود انتقال می دهد.

برخی جهش های ژنتیکی در افراد مبتلا به پیبالدیسم در ژن های KIT و SNAI2 یافت شده است. ژن KIT مسئول فرستادن سیگنال هایی برای ساخت سلول های معینی از جمله ملانوسیت ها می باشد. وقتی یک موتاسیون در ژن KIT وجود داشته باشد، ملانوسیت ها که مسئول رنگدانه سازی هستند دچار تغییر می شوند و این مسئله منجر به فقدان رنگدانه در نواحی از پوست یا مو می شود.

جهش

وقتی که جهش در ژن SNAI2 یا SLUG باشد، پروتئینی به نام Snail2 تحت تاثیر منفی قرار می گیرد. Snail2 مسئول رشد سلول هایی از جمله ملانوسیت ها می باشد که جهش در آن منجر به تغییرات رنگدانه ی سفید می شود. پیبالدیسم ممکن است در برخی شرایط پزشکی دیگر نیز دیده شود از جمله سندروم واردنبرگ. سندروم واردنبرگ بر شنوایی و رنگدانه ی مو، پوست و چشم فرد تاثیر می گذارد.

مقایسه با دیگر بیماری ها

پیبالدیسم ممکن است با بیماری های دیگری که روی رنگدانه های بدن تاثیر دارند، اشتباه گرفته شود. از جمله موارد زیر:

Vitiligo :

نوعی بیماری خودایمنی نادر است، که تقریبا یک درصد مردم دنیا را درگیر می کند. بدن به ملانوسیت های خود حمله می کند که منجر به تغییرات پیش رونده در رنگدانه های پوست، مو، چشم ها، غشاهای مخاطی و گوش داخلی می شود. Vitiligo بیماری ژنتیکی نیست که افراد در بدو تولد داشته باشند، بلکه اغلب قبل از 20 سالگی بروز می کند.

Poliosis circumscripta :

نوعی forelock سفید است که اغلب همراه با پیبالدیسم رخ می دهد و یک علامت موجود در چندین بیماری دیگر نیز هست. این موارد شامل واردنبرگ، توبرکلوزیس اسکلروزیس، بیماری های التهابی و بیماری های سرطانی و غیر سرطانی می باشد.  

سندروم آلزاندرینی(Alezzandrini) :

سندروم نادری است که با علائم از دست دادن شنوایی، تغییرات رنگ پوست و مو و تغییرات در رنگ شبکیه ی چشم همراه است. به نظر می رسد که این بیماری ممکن است توسط یک ویروس ایجاد شود و یا به عنوان بخشی از یک وضعیت خودایمنی که به ملانوسیت ها حمله می کند، ظاهر شود.

علائم

بر اساس منابع معتبر، در حدود 90 درصد افراد مبتلا به پیبالدیسم تنها یک علامت دارند که همان forelock است. تکه ای از موهای سفید در خط موی نزدیک پیشانی ظاهر می شود. شکل آن معمولا مثلث، الماس یا نوار بلند است. بخش های دیگر بدن نیز می تواند تحت تاثیر پیبالدیسم قرار بگیرد. نواحی سفید ممکن است شامل ابرو، مژه، پیشانی، جلو یا کنار شکم و قفسه ی سینه، وسط بازوها و پاها باشد.

درمان

درمان پیبالدیسم می تواند چالش برانگیز باشد و ضمانتی وجود ندارد که درمان نتایج دلخواه را داشته باشد. برخی درمان هایی که برای این بیماری استفاده می شود شامل :

Dermabrasion (کشیدن پوست):

تکنیکی است که در آن لایه ی بیرونی پوست فرد خارج می شود.

پیوند پوست :

فرایندی که در آن قسمتی از پوست که حاوی رنگدانه هست به ناحیه ی فاقد رنگدانه پیوند زده می شود.

پیوند ملانوسیت و کراتینوسیت:

در طی این فرایند، سلول هایی که رنگدانه تولید می کنند به ناحیه ی فاقد رنگدانه پیوند زده می شود.

Erbium :

تکنیکی که در آن از پیوند جراحی با لیزر YAG استفاده می شود.

فتوتراپی ممکن است بعد از کشیدن پوست یا پیوند سلولی برای سرعت بخشیدن به توسعه ی رنگدانه مورد استفاده قرار گیرد.

افراد مبتلا به  پیبالدیسم در معرض آفتاب سوختگی هستند و توصیه می شود از کرم های ضد آفتاب و سایر اقدامات محافظتی برای جلوگیری از آسیب پوست استفاده کنند. برخی از افراد ممکن است برای مطابقت با رنگ پوست اطراف و استتار ناحیه ای که تحت تاثیر پیبالدیسم قرار گرفته است، از آرایش استفاده کنند.

تهیه و ترجمه توسط : خانم شیرین خدابخشیان ( آزمایشگاه ژنتیک پزشکی ژنوم اصفهان – سیتوژنتیک ).

 توسط بهپور ریاحی پور

 مولکولی

ویرایش

‌ذخیره PDFچاپ نوشته

متوپیک کراینوسینوستوزیس به بسته شدن زودهنگام بخیه ی متوپیک می گویند، که باعث ایجاد تریگونوسفالی (سر مثلثی شکل) می شود.متوپیک سینوستوزیس دومین کراینوسیتوستوزیس رایج است که تقریبا 25-20% موارد را شامل می شود.

بخیه ی متوپیک به صورت عمودی در مرکز پیشانی جهت دار می شود و مسئول رشد مغز توسط تولید استخوان در پیشانی و اضافه کردن عرض پیشانی می باشد.

بخیه ی متوپیک تنها بخیه ای می باشد که به طور نرمال در طول کودکی, هر زمان از 18-3 ماهگی ادغام می شود. هنگامی که بخیه ی متوپیک زودتر از حالت نرمال (معمولا بهتر است قبل از تولد) بسته شود به آن متوپیک می گویند.

کراینوسینوستوزیس زمانی است که بخیه به طور کامل در استخوان پیشانی و پیشانی رشد نکند.باقی مانده ی بخیه های باز باید رشد کنند زیرا عدم رشد در قسمت پیشانی منجر به شکل مثلثی سر که تریگنوسفالی می گویند می شود.

هنگامی که از بالا نگاه می کنیم یک خط عمودی برجسته در مرکز پیشانی که به صورت غیر طبیعی کم پهنا و تیز می باشد, دیده می شود. پشت سر عریض و نسبتا صاف می باشد.  همچنین حفره های چشم شکل غیر طبیعی و به صورت غیرعادی نزدیک به هم می باشند.

شکل ۱

شکل 1:

موقعیت بخیه ی متوپیک بسته شده با پیکان در شکل نشان داده شده است. عرض کم پیشانی, خط عمودی میانی در موقعیت بخیه ی متوپیک بسته شده و کاهش فضای بین حفره ی چشم.

شکل ۲

شکل 2:

این شکل موقعیت بخیه ی متوپیک بسته شده که با پیکان قرمز مشخص شده است را نشان می دهد. شکل مثلثی جمجمه با عرض کم پیشانی, خط عمودی میانی در موقعیت بخیه ی متوپیک بسته شده و صافی پهن در پشت سر.

مرز خوش خیمی متوپیک چیست؟

بخیه ی متوپیک تنها بخیه ای است که به طور نرمال در طول کودکی در بازه ی زمانی وسیع ادغام می شود. و در چندین مطالعه گزارش شده است که از 18-3 ماهگی بسته می شود.

برخلاف برجستگی های همراه با بسته شدن پاتولوژیک بخیه های جمجمه, بخیه ی متوپیک گاهی اوقات در زمان نرمال و شکل طبیعی سر اتفاق می افتد. هنگامی که این برجستگی در بازه ی زمانی نرمال و شکل طبیعی سر رخ دهد به آن برجستگی متوپیک خوش خیم می گویند. زیرا عوارض منفی ندارد و نیاز به درمان خاصی نمی باشد.

در برجستگی متوپیک خوش خیم, استخوان در طول زمان تغییر شکل می دهد. و صاف می شود و نیاز به جراحی نیست. برای تشخیص برجستگی متوپیک خوش خیم از کراینوسینوستوزیس ضروری است که از جراحی جلوگیری شود.

برجستگی متوپیک خوش خیم گاهی اوقات می تواند باعث نگرانی والدین و پزشکان شود. زیرا ممکن است به سختی اختلاف بین برجستگی متوپیک خوش خیم و برجستگی بخیه ای که همراه با کراینوسینوستوزیس است مشخص شود. تشخیص قطعی برجستگی متوپیک اگر شکل سر نرمال باشد از 18-3 ماهگی شروع می شود.

شکل ۳

شکل 3 :

شکل زیر اختلاف بین کراینوسینوستوزیس و برجستگی متوپیک خوش خیم را نشان می دهد. اگر هنوز نگران هستید باید جراحی جمجمه را مشاهده کنید.

پیکان قرمز برجستگی متوپیک را نشان می دهد. که در سمت چپ برجستگی متوپیک خوش خیم و در سمت راست کراینوسینوستوزیس را نشان می دهد. به عنوان یادآوری, پیشانی و شکل سر در برجستگی متوپیک خوش خیم, نرمال است.

ویژگی کراینوسینوستوزیس متوپیک

وخامت شکل سر و تغییرات ظاهری در  متوپیک کرانیوسینوستوزیس  از باریک شدن خفیف پیشانی تا برجستگی بزرگ در مرکز پیشانی که وخیم ترین شکل آن است, وجود دارد.

ویژگی رایج که در متوپیک سینوستوزیس وخیم در بیماران مشاهده می شود شامل:

• باریک شدن پیشانی با برجستگی قابل توجه در خط میانی.
• دفورمیتی بخش بالایی حفره های چشم.
• چشم ها خیلی به هم نزدیک هستند و پلک چشم گوشه ی چشم ها را می پوشاند.

شکل ۴

شکل 4:

این شکل نوزادی را با کرانیوسینوستوزیس و ظاهر باریک پیشانی و شکل غیرطبیعی سر تا بخش بالایی حفره های چشم و هم چنین نزدیک بودن چشم ها که مشخصه ی کرانیوسینوستوزیس متوپیک است. و شکل مثلثی جمجمه با پیشانی باریک, برجستگی عمودی میانی در موقعیت بخیه ی متوپیک و صافی وسیع در پشت سر را نشان می دهد.

چگونه و چرا باید متوپیک سینوستوزیس را درمان کنیم؟

در موارد بیماری های وخیم, نگرانی برای افزایش فشار در جمجمه ( حدود 15%) و مشکلات ظاهری که نتیجه ی آن دفورمیتی است وجود دارد. برای بیمارانی با وخامت ملایم, شما می توانید بحث کنید که عملکرد و مشکلات ظاهری با جراحی برطرف می شود یا خیر؟ و آیا درمان مناسبی برای کودک است؟

کراینوسینوستوربس متوپیک می تواند با کراینکتومی نواری که از کلاه قالب گیری برای بعد از جراحی برای پیشرفت گردی پیشانی    (FOA) وابسته به میزان دفورمیتی, درمان شود.

FOA

هدف درمان بازیابی حدفاصل طبیعی بین پیشانی و بخش بالایی حفره ی چشم می باشد. من کراینوسینوستوزیس را با پیشرفت گردی پیشانی(FOA) درمان کردم. زیرا ارتباط بین بهبود حد فاصل پیشانی و بخش بالایی حفره ی چشم ها قابل پیش بینی می شود.

هدف درمان (FOA) در متوپیک سینوستوزیس گرد کردن و عریض کردن پیشانی و سر و نرمال کردن شکل و موقعیت بخش بالایی حفره های چشم می باشد. شکل سر بیمار و پیشانی قبل و بعد از درمان هنگامی که از بالا و پایین به سر نگاه می کنیم و عرض پیشانی و ظاهر طبیعی در شکل و موقعیت بخش بالایی حفره های چشم بهبود پیدا کرده است.

تهیه و ترجمه توسط : خانم مریم طهماسبی. ( آزمایشگاه تخصصی ژنتیک ژنوم اصفهان – PND )

 توسط بهپور ریاحی پور

 مولکولی

ویرایش

‌ذخیره PDFچاپ نوشته

فنیل کتونوریا (PKU) یک بیماری ارثی نادر است که در اثر نقص در ژن سازنده ی آنزیم  پردازش کننده اسید آمینه ی فنیل آلانین رخ می دهد.

عدم وجود آنزیم پردازش کننده ی فنیل آلانین در این بیماران زمانی خطرساز می شود که این افراد غذای حاوی پروتئین یا آسپارتام (شیرین کننده مصنوعی) مصرف کنند، در این حالت ترکیبی خطرناک در بدن فرد مبتلا ایجاد می شود و در نهایت سطح بالای فنیل آلانین، منجر به مشکلات جدی در فرد می شود.

در تمام طول مدت عمر، بیماران مبتلا به PKU(نوزادان،کودکان و بالغین) ملزم به رعایت رژیم غذایی با میزان فنیل آلانین محدود هستند.

در ایالات متحده آمریکا و بسیاری از کشورهای دیگر پس از تولد، غربالگری PKU انجام میشود. تشخیص به موقع PKU  می تواند از عوارض جدی آن جلوگیری کند.

علائم

نوزادان مبتلا به PKU در ابتدا هیچگونه علائمی ندارن.د ولی در صورت عدم تشخیص و درمان، معمولا در طی مدت زمان کوتاهی علائم بیماری در کودکان بروز خواهد کرد.

علائم PKU میتواند خفیف تا شدید باشد و شامل:

• بوی بد تنفس، پوست وادرار که نتیجه ی تجمع زیاد فنیل آلانین در بدن بیماران میباشد.
• مشکلات عصبی که میتواند شامل تشنج باشد.
• راش های پوستی (اگزما).
• پوست بی رنگ (بسیار سفید) و چشمان آبی زیرا فنیل آلانین قادر به تبدیل به ملانین (رنگدانه مسئول رنگ چشم، پوست و مو) نمی باشد.
• سر کوچک غیر طبیعی (میکروسفالی).
• بیش فعالی.
• ناتوانی ذهنی.
• تاخیر در رشد.
• مشکلات رفتاری،احساسی و اجتماعی.
• اختلالات روانی.

• انواع PKU

شدت این بیماری بستگی به نوع آن دارد:

• PKU کلاسیک

• : شدیدترین نوع بیماری، نوع کلاسیک آن است که در آن آنزیم تبدیل کننده فنیل آلانین، یا اصلا وجود ندارد و یا بسیار کم است. در نتیجه، سطح بسیار بالای فنیل آلانین منجر به صدمات مغزی شدید میشود.

• نوع خفیف PKU:

• در نوع خفیف بیماری، عملکرد آنزیم تا حدی باقی می ماند. بنابراین سطح فنیل آلانین خیلی بالا نیست و ریسک صدمات مغزی کمتر می شود.

بیشتر کودکان مبتلا، همچنان نیازمند دریافت رژیم غذایی خاص بیماری PKU هستند تا از ناتوانی ذهنی و دیگر مشکلات بیماری جلوگیری شود.

• حاملگی و PKU

زنان مبتلا به این بیماری که قصد بارداری دارند در معرض خطر یک شرایط خاصی به نام PKU مادری هستند. اگر این زنان در قبل و حین بارداری از رژیم غذایی خاص خود پیروی نکنند، سطح فنیل آلانین خون آنها بالا رفته و منجر به آسیب در رشد جنین ویا سقط جنین میشود.

حتی زنان مبتلا به فرم خفیف این بیماری با عدم تبعیت از رژیم غذایی، ممکن است سلامت جنین خود را به خطر بیندازند.

اغلب نوزادان متولد شده از مادران با سطح بالای فنیل آلانین، این بیماری را به ارث نمیبرند اما سطح بالای فنیل آلانین در خون مادر در زمان بارداری میتواند عواقب جدی برروی آنها داشته باشد. از جمله ی این عواقب میتوان به موارد زیر اشاره کرد:

• وزن پایین هنگام تولد
• تاخیر در رشد
• چهره غیرطبیعی
• سر کوچک غیر طبیعی
• نقص قلب و سایر مشکلات قلبی
• ناتوانی ذهنی
• مشکلات رفتاری
• مراقبت های پزشکی
• نوزادان: اگر در تست های غربالگری روتین PKU، نوزاد شما مبتلا به این بیماری تشخیص داده شود، پزشک یک رژیم غذایی میدهد تا از مشکلات بلند مدت این بیماری جلوگیری کند.
• زنان باردار: بسیار مهم است که زنان با سابقه ی PKU قبل از اقدام به بارداری به پزشک مراجعه کنند و رژیم غذایی خود را قبل و حین بارداری رعایت کنند تا از خطر آسیب به جنین که ناشی از افزایش سطح فنیل آلانین خون میباشد جلوگیری شود.
• بالغین: افراد مبتلا به PKU باید نسبت به انجام مراقبت های پزشکی در طول زندگیشان مداومت داشته باشند. افراد بالغی که رژیم غذایی خود را در نوجوانی قطع کرده اند باید رژیم خود را از سر بگیرند زیرا با این کار ممکن است عملکرد مغزی و رفتاری خود را بهبود بخشند و روند آسیب به سیستم اعصاب مرکزی که در اثر افزایش فنیل آلانین رخ میدهد را کند کنند.
• عوامل ایجاد کننده

جهش

جهش در ژن سازنده ی آنزیم فنیل آلانین هیدروکسیلاز منجر به بیماری PKU میگردد. این آنزیم در پردازش اسیدآمینه فنیل آلانین و تبدیل آن به اسید آمینه تیروزین نقش دارد. سپس تیروزین شکسته شده و به مواد متعددی از جمله رنگ‌دانه پوست و مو تبدیل شده و متابولیت‌های نهایی آن از بدن دفع می‌شود.

پس چنانچه آنزیم «فنیل آلانین هیدروکسیلاز» که فقط در کبد ساخته می‌شود به دلیل اختلالات ژنی وجود نداشته باشد یا کم باشد، فنیل آلانین وارد شده به بدن، در بافت‌های مختلف از جمله مغز تجمع یافته و سبب آسیب‌های متعددی به بافت مغز می‌شود. تنها راه سنتز تیروزین در انسان از همین طریق است.

در افراد مبتلا به فنیل کتونوری تیروزین، اسید آمینه ضروری می‌شود و باید از غذا تأمین شود. در این افراد فنیل آلانین خون نیز به میزان زیادی بالا می‌رود. در افراد طبیعی مقدار کمی از فنیل آلانین، به فنیل پیروات، فنیل استات و فنیل لاکتات تبدیل می‌شود اما در افراد مبتلا به فنیل کتونوری به علت بالا بودن میزان فنیل آلانین، مقدار زیادی از این فنیل کتون‌ها تولید شده که وارد خون و ادرار می‌شوند.

مقدار زیاد فنیل پیروات در خون، از عمل آنزیم پیروات دکربوکسیلاز در مغز جلوگیری می‌کند. این عمل به نوبه خود در تشکیل میلین اشکال ایجاد می‌کند و منجر به عقب ماندگی ذهنی می‌شود. یکی دیگر از دلایل عقب ماندگی ذهنی در افراد مبتلا به فنیل کتونوری کاهش تولید نوروترانسمیترهایی مانند دوپامین می‌باشد. تیروزین پیش ساز سنتز این نوروترانسمیترها است. در این بیماران مقدار دوپامین و سروتونین در ادرار کمتر از حد طبیعی است.

انواع جهش

بسته به نوع جهش شدت بیماری میتواند خفیف، متوسط یا شدید باشد. خطر افزایش فنیل آلانین در این افراد زمانی بالا میگیرد که غذای سرشار از پروتئین مصرف کنند مانند: شیر، پنیر، آجیل، گوشت، نان ، پاستا و آسپارتام (شیرین کننده مصنوعی). این افزایش منجر به صدمات مغزی در آنها میشود.

• وراثت

این بیماری به صورت اتوزوم مغلوب به ارث می‌رسد یعنی برای اینکه فرزند به این بیماری مبتلا شود باید پدر و مادر هر دو دارای این نقص ژنی باشند. چنانچه والدین هردو حامل این نقص ژنی باشند که خود سالم هستند، در تولد هر فرزندانشان ۲۵درصد احتمال ابتلا به فنیل کتونوریا ، ۲۵درصد احتمال سالم بودن و پنجاه درصد احتمال حامل بودن وجود دارد.

بیشتر مبتلایان PKU حاصل ازدواج دو فرد حامل هستند که خودشان از این موضوع اطلاعی ندارند و این امر بیشتر در ازدواج های خویشاوندی رخ میدهد.

عوامل خطرزا

• داشتن پدر و مادر حامل ژن معیوب
• داشتن نژاد یا قومیت خاص: فراوانی نقص ژنتیکی عامل PKU در نژادهای مختلف متفاوت است مثلا در آمریکاییهای آفریقایی کمتر مشاهده میشود.
• عوارض بیماری

عدم درمان PKU منجر به بروز عوارض و مشکلاتی در نوزادان، کودکان و بالغین میشود. میزان بالای فنیل آلانین در خون مادران مبتلا به PKU در حین بارداری منجر به سقط جنین یا نقص جنین میگردد.

PKU درمان نشده به موارد زیر منتهی می گردد:

• صدمات غیرقابل برگشت به مغز و ناتوانی ذهنی که از ماههای ابتدایی زندگی آغاز میگردد
• مشکلات رفتاری، احساسی و اجتماعی در کودکان و بالغین
• مشکلات سلامتی و رشدی جدی برای مبتلایان

پیشگیری

اگر شما مبتلا به PKU هستید و قصد بارداری دارید:

رژیم با فنیل آلانین کم را پیروی کنید:

• زنان مبتلا به PKU با رعایت رژیم غذایی قبل از اقدام به بارداری و حین آن میتوانند از تولد نوزاد با نقص جلوگیری کنند. پس اگر شما مبتلا به PKU هستید قبل از اقدام به بارداری با پزشک خود مشورت کنید.        

مراجعه به مشاور ژنتیک:

• اگر شما مبتلا به PKU هستید یا فرزند یا خویشاوند نزدیک مبتلا به این بیماری دارید، بهتر است قبل از اقدام به بارداری به مشاور ژنتیک مراجعه کنید. یک متخصص ژنتیک پزشکی با رسم شجره نامه میتواند نحوه انتقال این بیماری را در خانواده شما و همچنین ریسک ابتلای فرزندتان به این بیماری را مشخص کند.

تهیه و ترجمه توسط : خانم زهرا قطره سامانی ( آزمایشگاه تخصصی ژنتیک ژنوم اصفهان – سیتوژنتیک ).

مرداد 20, 1400

 توسط بهپور ریاحی پور

 سیتوژنتیکمولکولی

ویرایش

‌ذخیره PDFچاپ نوشته

بیماری کرون نوعی بیماری التهابی روده است. این بیماری باعث التهاب دستگاه گوارش می شود ، که می تواند منجر به درد شکم ، تغذیه شود. ، کاهش وزن و سو خستگی اسهال شدید

التهاب ناشی از این بیماری در افراد مختلف بخش های متفاوتی از دستگاه گوارش را درگیر میکند واین التهاب اغلب به لایه های عمیق روده گسترش می یابد.

بیماری کرون می تواند دردناک و ناتوان کننده باشد و گاهی ممکن است منجر به عوارض تهدید کننده زندگی شود.

گرچه هیچ درمان شناخته شده ای برای بیماری کرون وجود ندارد ، اما روش های درمانی می توانند علائم و نشانه های آن را تا حد زیادی کاهش دهند و حتی بهبود التهاب طولانی مدت را ایجاد کنند. با درمان ، بسیاری از افراد مبتلا به بیماری کرون قادر به عملکرد خوب هستند.

علایم:

در بیماری کرون ، هر بخشی از روده کوچک یا بزرگ شما ممکن است درگیر شود ، و ممکن است مداوم باشد یا چندین بخش را درگیر کند. در برخی افراد ، این بیماری محدود به کولون است که بخشی از روده بزرگ است.

علائم و نشانه های بیماری کرون می تواند از خفیف تا شدید باشد. این علایم معمولاً به تدریج ایجاد می شوند ، اما گاهی اوقات به طور ناگهانی و بدون هشدار بروز می کنند. شما همچنین ممکن است دوره هایی داشته باشید که هیچ علائم و نشانه ای نداشته باشید (بهبودی).

هنگامی که بیماری فعال است ، علائم و نشانه ها ممکن است شامل موارد زیر باشد:

• اسهال·        
• تب·        
• خستگی·        
• درد و گرفتگی شکم·        
• خون در ادرار·        
• کاهش اشتها و از دست دادن وزن·        
• درد یا تخلیه در نزدیکی یا اطراف مقعد به دلیل التهاب از یک تونل به داخل پوست (فیستول)

سایر علایم و نشانه ها:

افراد مبتلا به بیماری کرون شدید ممکن است موارد زیر را نیز تجربه کنند:

• التهابات پوست ، چشم و مفاصل
• التهاب کبد یا مجاری صفراوی
• سنگ کلیه
• کمبود آهن
• تأخیر در رشد یا رشد جنسی ، در کودکان

چه هنگام باید به پزشک مراجعه کرد

در صورت تغییر ماندگار در عادات روده یا داشتن علائم و نشانه های بیماری کرون ، مانند:

• درد شکم
• خون در مدفوع 
• تهوع و استفراغ   
• اسهال مداوم که به داروهای (OTC) پاسخ نمی دهند.  
• تب بدون دلیل بیش از یک یا دو روز .
• کاهش وزن بدون دلیل.

علل

علت دقیق بیماری کرون ناشناخته مانده است. پیش از این ، رژیم غذایی و استرس مشکوک بود ، اما اکنون پزشکان می دانند که این عوامل ممکن است بیماری کرون را تشدید کنند ، اما علت این بیماری نیستند. عوامل مختلفی مانند وراثت و عملکرد نادرست سیستم ایمنی بدن احتمالاً در بروز آن نقش دارند.

سیستم ایمنی

ممکن است ویروس یا باکتری باعث ابتلا به بیماری کرون شود(ماشه ی بیماری کرون را بزنند). با این حال ، دانشمندان هنوز چنین ماشه ای را شناسایی نکرده اند. وقتی سیستم ایمنی بدن سعی میکند که با میکروارگانیسم های مهاجم، مقابله کند یک پاسخ ایمنی غیر طبیعی باعث می شود که سیستم ایمنی به سلولهای دستگاه گوارش نیز حمله کند.

وراثت

بیماری کرون بیشتر در افرادی دیده می شود که اعضای خانواده آنها به این بیماری مبتلا باشد ، بنابراین ژن ها درمستعد شدن افراد به این بیماری نقش مهمی دارند. با این حال ، بیشتر افراد مبتلا به بیماری کرون سابقه خانوادگی این بیماری را ندارند.

فاکتورهای خطر

عوامل خطرساز بیماری کرون می تواند شامل موارد زیر باشد:

• سن

بیماری کرون می تواند در هر سنی رخ دهد ، اما احتمالاً در جوانی به این بیماری مبتلا خواهید شد. بیشتر افرادی که به بیماری کرون مبتلا می شوند ، قبل از حدود 30 سالگی تشخیص داده می شوند.

• قومیت

اگرچه بیماری کرون می تواند بر هر گروه قومی تأثیر بگذارد ، سفیدپوستان بیشترین خطر را دارند ، به ویژه افراد از نژاد یهودی در اروپای شرقی (اشکنازی). با این حال ، شیوع بیماری کرون در میان سیاه پوستان که در آمریکای شمالی و انگلستان زندگی می کنند در حال افزایش است.

•سابقه خانوادگی

اگر بستگان درجه یکتان مانند پدر و مادر ، خواهر و برادر یا فرزند خود دارای بیماری کرون هستند، در معرض خطر بیشتری هستید. هر یک در 5 نفری ک مبتلا به کرون هستند یک نفر از اعضای خانواده اش به این بیماری مبتلا است.

•سیگار کشیدن

استعمال دخانیات مهمترین فاکتور قابل کنترل برای ابتلا به بیماری کرون است. سیگار کشیدن همچنین منجر به بیماری های شدیدتر و خطر بیشتری برای جراحی می شود. اگر سیگار می کشید ، مهم است که ترک کنید.

• داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی

این موارد شامل ایبوپروفن (Advil ، Motrin IB) ، ناپروکسن سدیم (Aleve) ، دیکلوفناک سدیم و غیره است. این ها گرچه بیماری کرون ایجاد نمی کنند اما می توانند منجر به التهاب روده شوند که بیماری کرون را بدتر کند.

عوارض

بیماری کرون ممکن است منجر به یک یا چند مورد از عوارض زیر شود:

انسداد روده

 بیماری کرون می تواند کل ضخامت دیواره روده را تحت تأثیر قرار دهد. با گذشت زمان ، قسمت هایی از روده ممکن است زخم و باریک شود ، که ممکن است جریان محتوای گوارشی را مسدود کند. ممکن است برای برداشتن قسمت بیمار از روده خود به جراحی نیاز داشته باشید.

زخم

 التهاب مزمن می تواند منجر به زخم باز (زخم) در هر نقطه از دستگاه گوارش شما ، از جمله دهان و مقعد ، و در ناحیه تناسلی (پرینه) شود.

فیستول

 گاهی اوقات زخم ها می توانند به طور کامل از دیواره روده گسترش یافته و فیستول ایجاد کنند – یک ارتباط غیر طبیعی بین اعضای مختلف بدن. فیستول می تواند بین روده و پوست یا روده و اندام دیگری ایجاد شود. فیستول نزدیک یا اطراف ناحیه مقعد (پریانال) شایع ترین نوع است.

هنگامی که فیستول در شکم گسترش می یابد ، غذا می تواند مناطقی از روده را که برای جذب لازم است میانبر بزند. فیستول ممکن است بین حلقه های روده ، مثانه یا واژن یا از طریق پوست ایجاد شود و باعث تخلیه مداوم محتوای روده به پوست شما شود.

در بعضی موارد ، فیستول ممکن است آلوده شده و به شکل آبسه درآید که در صورت عدم درمان می تواند تهدید کننده زندگی باشد.

شکاف مقعدی

این یک پارگی کوچک در بافت است که روی مقعد قرار دارد یا در پوست اطراف مقعد قرار دارد که ممکن است عفونت در آن رخ دهد. این غالباً با حرکات روده ای دردناک همراه است و ممکن است منجر به فیستول perianal شود.

سو تغذیه

 اسهال ، درد شکم و گرفتگی ممکن است غذا خوردن را برای شما دشوار کند یا روده بتواند مواد مغذی کافی را برای تغذیه شما جذب کند. همچنین ایجاد کم خونی به دلیل کمبود آهن یا ویتامین B-12 ناشی از بیماری معمول است.

سرطان روده بزرگ

داشتن بیماری کرون که بر روده بزرگ تأثیر می گذارد خطر ابتلا به سرطان روده بزرگ را افزایش می دهد. طبق دستورالعملهای عمومی غربالگری سرطان روده بزرگ برای افراد فاقد بیماری کرون هر 10 سال یکبار از سن50  سالگی باید شروع به کولونوسکوپی کرد. از دکتر خود بپرسید که آیا لازم است این آزمایش زودتر و بیشتر انجام شود.

سایر مشکلات سلامتی

بیماری کرون می تواند در سایر قسمت های بدن مشکل ایجاد کند. از جمله این مشکلات می توان به کم خونی ، اختلالات پوستی ، پوکی استخوان ، آرتروز و بیماری کیسه صفرا یا کبد اشاره کرد.

خطرات دارویی

برخی از داروهای بیماری کرون که با جلوگیری از عملکرد سیستم ایمنی بدن عمل می کنند ، با خطر کم ابتلا به سرطان هایی مانند لنفوم و سرطان پوست همراه هستند. آنها همچنین خطر ابتلا به عفونت را افزایش می دهند.

کورتیکواستروئیدها می توانند با خطر پوکی استخوان ، شکستگی استخوان ، آب مروارید ، گلوکوم ، دیابت و فشار خون بالا همراه باشند. برای تعیین خطرات و فواید داروها با پزشک خود کار کنید.

لخته شدن خون

بیماری کرون خطر لخته شدن خون در وریدها و عروق را افزایش می دهد.

تهیه و ترجمه توسط : خانم شیلا پاکروان (‌ آزمایشگاه تخصصی ژنتیک پزشکی ژنوم اصفهان – سیتوژنتیک )

 توسط بهپور ریاحی پور

 سرطان

ویرایش

‌ذخیره PDFچاپ نوشته

فاکتور خطر هر چیزی است که احتمال ابتلا به بیماری مانند سرطان را تحت تأثیر قرار دهد. سرطان های مختلف( مانند سرطان مثانه ژنتیکی ) عوامل خطر متفاوتی دارند. شما می توانید برخی از عوامل خطر مانند سیگار کشیدن یا وزن را تغییر دهید. عوامل خطردیگر، مانند سن، سابقه خانوادگی یا به ارث رسیدن ژن عامل بیماری قابل تغییر نیستند.

اما داشتن یک عامل خطر یا حتی بسیاری از آن ها به معنای ابتلا به این بیماری نیست. بسیاری از افراد مبتلا به عوامل خطر هرگز به سرطان مثانه مبتلا نمی شوند.

عوامل خطر ابتلا به سرطان مثانه شامل موارد زیر می باشد:

رژیم غذایی نامناسب

عدم یا مصرف کم میوه و سبزیجات، نوشیدن کم آب و مصرف موادغذایی ناسالم ابتلا به سرطان مثانه را افزایش می دهد.

سیگار

سیگار کشیدن یکی از مهم ترین عوامل خطر سرطان مثانه است. افراد سیگاری حداقل 3 برابر افراد غیر سیگاری به سرطان مثانه مبتلا می شوند. سیگار کشیدن باعث ایجاد حدود نیمی از سرطان های مثانه در مردان و زنان می باشد.

مواد شیمیایی

برخی از مواد شیمیایی صنعتی با سرطان مثانه در ارتباط هستند. مواد شیمیایی مانند بنزیدین و بتا نفتیلامین، که گاهی اوقات در صنایع رنگ سازی استفاده می شوند، می توانند باعث سرطان مثانه شوند.

کارگران سایر صنایع که از برخی مواد شیمیایی آلی استفاده می کنند نیز ممکن است در معرض خطر بیشتری برای سرطان مثانه باشند. صنایعی که خطرات بالاتری دارند شامل صنایع لاستیک ، چرم ، منسوجات و … است. سایر کارگران با خطر افزایش ابتلا به سرطان مثانه شامل نقاشان ، چاپگرها ، آرایشگاه ها (احتمالاً به دلیل قرار گرفتن در معرض زیاد رنگ های مو) و رانندگان کامیون (احتمالاً به دلیل قرار گرفتن در معرض بخار گازوئیل) هستند.

استعمال دخانیات و قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی با هم می تواند باعث ایجاد سرطان مثانه شود. بنابر این، افراد سیگاری که با مواد شیمیایی مولد سرطان نیز کار می کنند در معرض خطر بالای سرطان مثانه هستند.

داروهای خاص یا مکمل های گیاهی

طبق بیان سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) ، استفاده از داروی دیابت پیوگلیتازون (Actos®) با افزایش خطر ابتلا به سرطان مثانه در ارتباط است. به نظر می رسد وقتی از دوزهای بالاتر دارو استفاده می شود، خطر بالاتر می رود.

آرسنیک در آب آشامیدنی

آرسنیک موجود در آب آشامیدنی با خطر بالای سرطان مثانه در برخی از مناطق جهان ارتباط دارد.

ننوشیدن مایعات کافی

افرادی که هر روز مایعات زیادی به ویژه آب می نوشند، کم تر به سرطان مثانه مبتلا می گردند. این ممکن است به این دلیل باشد که آن ها مثانه خود را بیشتر خالی می کنند و این باعث می شود که مواد شیمیایی در مثانه آن ها باقی نماند.

نژاد و قومیت

سفیدپوستان تقریباً دو برابر آفریقایی آمریکایی ها و اسپانیایی تبارها دچار سرطان مثانه می شوند. آمریکایی های آسیایی و سرخپوستان آمریکایی کم تر به سرطان مثانه مبتلا می گردند.

سن

خطر ابتلا به سرطان مثانه با افزایش سن زیاد می گردد. حدود 9 نفر از هر 10 نفر مبتلا به سرطان مثانه بالاتر از 55 سال هستند.

جنسیت

سرطان مثانه در مردان بسیار بیشتر از زنان است.

عفونت ها

به نظر می رسد که عفونت های ادراری، سنگ کلیه و مثانه و … با ابتلا به سرطان مثانه ارتباط دارند.

سابقه شخصی سرطان مثانه

کارسینومای ادراری ممکن است گاهی اوقات در نواحی مختلف مثانه و همچنین در پوشش کلیه، حالب و مجرای ادرار ایجاد شود. داشتن سرطان در پوشش هر قسمت از دستگاه ادراری، فرد را در معرض خطر ابتلا به سرطان دیگری قرار می دهد.

نقایص مادرزادی

برخی بیماری های مادرزادی خطر ابتلا به سرطان مثانه را تا حد زیادی افزایش می دهند مانند اکستروفی مثانه.

ژنتیک و سابقه خانوادگی

افرادی که دارای اعضای خانواده مبتلا به سرطان مثانه هستند بیشتر در معرض خطر ابتلا به سرطان مثانه قرار دارند. گاهی اوقات این ممکن است به این دلیل باشد که اعضای خانواده در معرض همان مواد شیمیایی ایجادکننده سرطان هستند (مانند مواد دودکش) بوده اند. همچنین ممکن است در برخی از ژن ها مانند GST و NAT تغییراتی وجود داشته باشد که تجزیه برخی از سموم را برای بدن آن ها دشوار می کند و همین امر احتمال ابتلا به سرطان مثانه را بیشتر می کند.

تعداد کمی از افراد سندرم ژنی را به ارث می برند که خطر ابتلا به سرطان مثانه را افزایش می دهد. مثلا:

• جهش ژن رتینوبلاستوما (RB1) می تواند باعث سرطان چشم در نوزادان شود و همچنین خطر سرطان مثانه را افزایش می دهد.
• بیماری Cowden ، ناشی از جهش در ژن PTEN ، عمدتا به سرطان های پستان و تیروئید مرتبط است. افراد مبتلا به این بیماری همچنین بیشتر در معرض خطر سرطان مثانه هستند.
• سندرم لینچ یا HNPCC به طور عمده با سرطان روده و آندومتر مرتبط است. افراد مبتلا به این سندرم همچنین ممکن است خطر ابتلا به سرطان مثانه (و همچنین سایر سرطان های دستگاه ادراری) را داشته باشند.

شیمی درمانی یا پرتودرمانی

مصرف داروی شیمی درمانی سیکلوفسفامید (Cytoxan®) به مدت طولانی می تواند مثانه را تحریک کرده و خطر ابتلا به سرطان مثانه را افزایش دهد. به افرادی که این دارو را مصرف می کنند اغلب گفته می شود مایعات زیادی بنوشند تا از مثانه در برابر تحریک محافظت کنند.

تهیه و ترجمه توسط : خانم زویا نجفی (‌ آزمایشگاه تخصصی ژنتیک پزشکی ژنوم اصفهان – مرکز تحقیقات سلولی، مولکولی و ژنتیک ژنوم – بخش R&D – واحد سرطان ).

مرداد 16, 1400

 توسط بهپور ریاحی پور

 مولکولی

ویرایش

‌ذخیره PDFچاپ نوشته

کراتودرما پالموپلانتارگروهی از بیماری­های پوستی است که با ضخیم شدن پوست کف دست­ها و پاها مشخص می­شود. همچنین می­ تواند یک ویژگی از سندروم­های زمینه­ای مختلف باشد. در اشکال نادر کراتودرما ممکن است اندام­هایی غیر از پوست تحت تاثیر قرار بگیرند. این بیماری به طور معمول ممکن است در طول زندگی یک فرد به دلیل تغییر در سلامتی یا محیط فرد مبتلا ایجاد شود (اکتسابی) یا به صورت ژنتیکی به ارث برسد. ppk  براساس ارثی بودن یا اکتسابی بودن و ویژگی­های بالینی آن طبقه بندی می ­شود.

فرم ارثی این بیماری به 4 زیر گروه طبقه بندی می ­شود:

• پراکنده (Diffuse)
• کانونی (Focal)
• نقطه ای (Punctate)
• Transgradient (وسعت ضخامت پوست)

وراثت:

فرم ارثی این بیماری ناشی از جهش­های ژنتیکی است که منجر به تولید پروتئین غیرطبیعی پوست (کراتین) می­ شود. این فرم از بیماری ممکن است در بیش از یک عضو خانواده وجود داشته باشد.

جهش

جهش در چندین ژن می تواند باعث شکل ارثی PPK شود. بسته به ژن درگیر ، وراثت می تواند اتوزومال غالب یا اتوزومال مغلوب باشد. وراثت اتوزومال غالب بدین معناست که داشتن جهش تنها در یک نسخه از ژن مسئول در هر سلول برای ایجاد ویژگی های این بیماری کافی است.

وقتی فردی با جهش که باعث ایجاد حالت غالب اتوزومی می شود صاحب فرزند می شود ، هر کودک 50 درصد (1 در 2) شانس به ارث بردن این جهش را دارد. به همین دلیل ، غیر معمول نیست که یک بیماری غالب اتوزومی در بیش از یک نسل در یک خانواده وجود داشته باشد. وراثت اتوزومال مغلوب به این معنی است که برای تحت تأثیر قرار گرفتن ، فرد باید در هر دو نسخه از ژن مسئول در هر سلول جهش داشته باشد.

افراد مبتلا یک نسخه جهش یافته از ژن را از هر یک از والدین به ارث می برند ، که به عنوان ناقل شناخته می شود. حاملان یک بیماری اتوزوم مغلوب معمولاً هیچ گونه علامت یا علامتی ندارند .

علل ایجاد فرم اکتسابی

علل احتمالی زیادی برای کراتودرم اکتسابی وجود دارد از جمله داروها ، یائسگی ، مواد شیمیایی (به عنوان مثال آرسنیک) ، تحریک مکانیکی ، سوء تغذیه ، شرایط سیستمیک (مانند بیماری تیروئید ، اختلالات گردش خون) ، بدخیمی ها (مانند سرطان ریه ، سرطان روده ، لنفوم) ،بیماری های پوستی (به عنوان مثال پسوریازیس ، اگزما ،لوپوس اریتماتوز) و علل عفونی (مانند سفلیس ، سل ، ویروس پاپیلومای انسانی).

علائم و نشانه­ ها

• در کراتودرما پالمو پلانتار پراکنده ، پوست کف دست و یا کف پا ضخیم به نظر می رسد و ممکن است سفت و زرد رنگ باشد.
• در کراتودرما پالموپلانتارکانونی ، معمولاً فقط نقاط فشار یا اصطکاک تحت تأثیر قرار می گیرند.
• در کراتودرما نقطه ای، لکه های پوستی کوچکی در کف دست و کف وجود دارد.
• کراتودرما transgradient بسیار نادر است و ناهنجاری پوستی به پشت دست یا پا گسترش پیدا می­کند.
• همچنین افراد ممکن است هنگام راه رفتن  ، تعریق زیاد یا ترشح کف پا یا بین انگشتان پا احساس درد کنند. عفونت های قارچی و کاهش حس انگشتان دست یا پا نیز ممکن است وجود داشته باشد.
• این بیماری همچنین ممکن است با تغییراتی در ناخن ، مو یا دندان همراه باشد. افرادی که مبتلا به کراتودرما هستند نیز ممکن است به دلیل ظاهر پوست دچار استرس روانی شوند.

تشخیص بیماری

تشخیص ppk  ممکن است شامل معاینه بالینی، ارزیابی سابقه پزشکی و خانوادگی، بافت شناسی (مشاهده بافت از بیوپسی پوست زیر میکروسکوپ) و آزمایش ژنتیک ( در صورت شک به ppk ارثی) می­ باشد. علاوه بر بررسی ضخیم شدن پوست کف پا و دست ها، بررسی سایر نواحی نظیر ناخن، مو، دندان و سایر بافت­های بدن ضروری است.

درمان

درمان هر دو نوع این بیماری بسیار مشکل است. در درجه اول هدف از درمان، کاهش ضخامت پوست و نرم شدن نواحی آسیب دیده است. در بسیاری از مواد درمان منجر به بهبودی کوتاه مدت می­شود و اغلب عوارض جانبی ناخواسته­ای دارند.

برای افراد مبتلا به PPK اکتسابی ، غربالگری بیماری­های سیستمیک ، عفونت­ها ، داروهای مقصر و نئوپلازی (تشکیل تومور) مهم است. درمان بیماری زمینه ای یا توقف محرک های احتمالی موثرترین درمان برای  نوع اکتسابی این بیماری است.

گزینه های درمانی ممکن است به نوع خاصی از PPK بستگی داشته باشد و شامل موارد زیر باشد:

• نرم کننده­ها
• برش لایه­های پوست
• کراتولیتیک موضعی (مفید برای افرادی که دارای کراتودرمی محدود هستند)
• رتینوئیدهای موضعی (این اغلب با تحریک پوست محدود می شود)
• رتینوئیدهای سیستمیک (استریتین)
• پماد موضعی ویتامین D (کلسیپوتریول)
• جراحی برای برداشتن پوست ، و سپس پیوند پوست
• استروئیدهای موضعی قوی با یا بدون کراتولیتیک در موارد دارای جزء التهابی
• در حال حاضر ، طبق دانش ما ، هیچ راهی برای جلوگیری از PPK در افرادی که PPK به ارث برده اند اما هنوز علائمی از خود نشان نداده اند وجود ندارد.

تهیه و ترجمه توسط خانم پریناز پارسی ( آزمایشگاه تخصصی ژنتیک پزشکی ژنوم اصفهان – PND )